Boekestijn stapt op
Dat dhr. Boekestijn is opgestapt als parlementarier is toch op zijn minst vreemd te noemen; begrijpelijk, maar vreemd. Gelet op de gedane uitspraken kan je niets anders concluderen, dan dat dhr. Boekestijn in uiterst algemene bewoordingen iets heeft gezegd over het gesprek met de koningin. Het blijkt dan toch een politieke doodzonde te zijn.
Waar het mijns inziens eigenlijk meer om gaat is het principe wat met deze zaak gemoeid is. Wat is de zin voor parlementariers om met ons staatshoofd te gaan praten als daarvan toch niets naar buiten mag komen. Ok, als je gaat moet je ook de afspraken respecteren. Maar zou je als parlementarier moeten gaan praten met iemand die als voorwaarde stelt (heeft de koningin overigens niet zelf gedaan) dat je er verder je mond over moet houden. Wat is dan de zin van zo’n gesprek?
Maar bovendal vind ik dat onze volksvertegenwoordigers, onze ogen en oren in de politiek helemaal geen voor ons geheime gesprekken zouden moeten voeren. Eigenlijk is dit het belangrijkste argument waarom parlementariers zouden moeten weigeren hieraan deel te nemen. Dan komt hun politieke loopbaan niet in gevaar. Dan lopen we ook niet het gevaar dat het staatshoofd teveel directe invloed op het politieke proces kan uitoefenen. En onze volksvertegenwoordigers blijven oprecht onze ogen en oren, zonder geheimen!